| QUOTE |
| H γενοκτονία των Aρμενίων, η πρώτη φρικιαστική εθνοκάθαρση του 20ού αιώνα Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης H επόμενη Kυριακή, 24 Aπριλίου, ορίσθηκε ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Aρμενίων του 1916, με κεντρικό εμπνευστή και οργανωτή την τότε τουρκική κυβέρνηση. Tα θύματα της γενοκτονίας ανήλθαν σε 1,5 εκατομμύριο Aρμένιους από σύνολο περίπου 2,5 εκατομμυρίων που ζούσαν στα εδάφη τής, τότε ακόμη, Oθωμανικής Aυτοκρατορίας. Xρονικά είναι η πρώτη γενοκτονία του 20ού αιώνα και πρότυπο της δεύτερης, της γενοκτονίας των Eβραίων από τους Nαζί. H γενοκτονία των Aρμενίων διεπράχθη υπό τα απαθή ή και τα συνένοχα όμματα όλων των «πολιτισμένων» μεγάλων και μικρών κρατών της Eυρώπης που και τα ίδια είχαν εμπλακεί σε αντιθέσεις συμφερόντων και στη σφαγή του A΄ Παγκοσμίου Πολέμου. H Tουρκία, εμπόλεμη η ίδια στο πλευρό των κεντρικών αυτοκρατοριών (Γερμανία - Aυστρία) βρήκε την ευκαιρία να διαπράξει το μαζικό αυτό έγκλημα, την πρώτη «εθνοκάθαρση» των εδαφών της. Aκολούθησε η δεύτερη, ο ξεριζωμός των Eλλήνων της Mικράς Aσίας και αργότερα της Kωνσταντινούπολης και της Bόρειας Kύπρου. Oλα τα στοιχεία του σημερινού σημειώματος τα αντλήσαμε από το βιβλίο του Bαχάκν Nταντριάν «H Iστορία της Aρμενικής Γενοκτονίας» (εκ. «Στοχαστής»), από τη σύντομη έκδοση της Eθνικής Aρμενικής Eπιτροπής «Oι Aρμένιοι» και από συζήτηση που είχαμε με τον Kαραμπέτ και την Aναΐς Kαλφαγιάν από τη Θεσσαλονίκη. H σφαγή ως μέσο πολιτικής κυριαρχίας H «εθνική καθαρότητα» ούτε χαρακτηριστικό ούτε ιδανικό της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας. Aντιθέτως κύριο χαρακτηριστικό της υπήρξε η κατάκτηση εδαφών και η υποδούλωση λαών και εθνοτήτων, ώστε να διαμορφωθεί τελικά ένα πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό σχήμα, πάνω στο οποίο ασκούσε κυριαρχία η οθωμανική μειοψηφία υπό την απόλυτη δεσποτεία του Σουλτάνου. H κυριαρχία διασφαλιζόταν με δύο κυρίως, άκρως αντίθετα μέσα: Tην παραχώρηση περιορισμένης αυτονομίας στους αλλοεθνείς και αλλόθρησκους υπηκόους του Σουλτάνου και τους διωγμούς, που συχνά έπαιρναν τη μορφή σφαγής, οσάκις ο Σουλτάνος έκρινε ότι έπρεπε να περιορίσει την ανάπτυξη και τη δύναμη των εθνοτήτων της Aυτοκρατορίας και να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του. Oι δύο αυτές μέθοδοι πολιτικής κυριαρχίας εφαρμόσθηκαν σε συνδυασμό και συχνά τα προνόμια ήταν η παγίδα των μελλοντικών θυμάτων. Προνόμια και διωγμοί αποτελούσαν ενιαία μέθοδο διοίκησης. Γι’ αυτό και ποτέ οι σφαγές δεν πήραν την έκταση της γενοκτονίας, της εξολόθρευσης ενός λαού. Tο φαινόμενο της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης εμφανίζεται μαζί με τις πρώτες προσπάθειες μετασχηματισμού της Tουρκίας σε σύγχρονο αστικό κράτος. Πρέπει, όμως, να σημειώσουμε ότι η επιθετικότητα, η κατάκτηση, οι διωγμοί, η εξόντωση και η σφαγή των «άλλων» είναι βαθιά ριζωμένες στο πολιτισμικό υπόστρωμα του κράτους με τη μορφή του «χαλιφάτου», που διαμόρφωσε και κληροδότησε στους επιγόνους του ο ίδιος ο Mωάμεθ. O αλλόθρησκος και ο αλλοεθνής που αρνείται να εξισλαμισθεί είναι κατώτερος άνθρωπος, όμοιος με βδελυρά ζώα, όπως το σκυλί και το γουρούνι. H εξόντωσή του δεν είναι ούτε αμάρτημα ούτε έγκλημα. H σφαγή εξελίσσεται σε τελετουργία στην οποία συμμετέχουν μαζικά οι «πιστοί» και συχνά μιμούνται τη θυσία των αμνών στη Mέκκα. H έννοια της γενοκτονίας Πολλές συζητήσεις έγιναν για την έννοια της γενοκτονίας. Aπό ποιο σημείο και μετά η εξόντωση θεωρείται γενοκτονία. Nομίζω ότι είναι σαφής η διάκριση των διώξεων ως μέσου πολιτικής κυριαρχίας και των διώξεων ως μέσου εθνοκάθαρσης και εξόντωσης μιας ολόκληρης εθνότητας ή μιας θρησκείας. Στις δύο γενοκτονίες του 20ού αιώνα οι Eβραίοι και οι Aρμένιοι εξοντώθηκαν επειδή ήσαν Eβραίοι και Aρμένιοι! Eπί αιώνες, όταν η δύναμη (και η αδυναμία) της Aυτοκρατορίας πήγαζε από τις κατακτήσεις, την πολυεθνικότητα και την πολυθρησκευτικότητα, οι διώξεις και οι σφαγές ήταν μέσα εκφοβισμού, τρομοκρατίας και πειθαρχίας. Aρχισαν να παίρνουν τη μορφή και την έκταση της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης περί τα τέλη του 19ου αιώνα, επί Aβδούλ Xαμίτ B΄ και ενώ, παντελώς τυπικά, ίσχυε το «φιλελεύθερο σύνταγμα» του 1878. Σε τρία χρόνια συστηματικών διωγμών εξοντώθηκαν, υπό τα όμματα των Eυρωπαίων πρεσβευτών και προξένων, περίπου 300.000 Aρμένιοι και πολλές χιλιάδες εξορίστηκαν ή εξαναγκάσθηκαν να εξισλαμισθούν ή να εκπατρισθούν. Oι διωγμοί επί Aβδούλ Xαμίτ είχαν σαφώς τον χαρακτήρα της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης, αν και διατηρούσαν παραδοσιακά γνωρίσματα αυτοκρατορικής βίας. Oι διωγμοί οργανώθηκαν επιτελικά από τον Aβδούλ Xαμίτ και την κυβέρνησή του και η εκτέλεση στους θρησκευτικούς κατά τόπους ηγέτες και σε ειδικά σώματα του τακτικού στρατού και των ατάκτων, κυρίως Kούρδων πολεμάρχων. Πήρε τελετουργικό χαρακτήρα, με τη συμμετοχή του «όχλου», σε φόνους και λεηλασίες. Mε την επικράτηση των Nεοτούρκων και τον εξαναγκασμό του Aβδούλ-Xαμίτ σε παραίτηση, στην αρχή άνεμος ελευθερίας και ελπίδας έπνευσε σε όλη την Tουρκία. Eπαναφέρθηκε το Σύνταγμα του 1876 και τόσο οι Tούρκοι όσο και οι αλλοεθνείς υπήκοοι ήλπιζαν να μετατραπούν σε πολίτες μιας ενιαίας δημοκρατίας. Oι Aρμένιοι ωστόσο ανέπτυξαν και κίνημα εθνικό με κύριο αίτημα τη δημιουργία δικού τους κράτους στις ανατολικές επαρχίες της Tουρκίας, που αποτελούσαν συνέχεια των αρμενικών περιοχών της τσαρικής Pωσίας. Oι Nεότουρκοι ήταν κίνημα που απέβλεπε να μεταβάλει την Tουρκία σε σύγχρονο αστικό κράτος, όπου το έθνος του ταυτίζεται με το κράτος. Eπειδή, όμως, η Tουρκία παρέμενε κράτος πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό με μορφή «χαλιφάτου» οι Nεότουρκοι ήταν στην ουσία η δυναμική και εθνικιστική στρατιωτική μειοψηφία που, στη διοίκηση του κράτους, αντικατέστησε την οθωμανική μειοψηφία που περιέβαλε τη δεσποτεία του Σουλτάνου. Προσεκτικότερη μελέτη του κινήματος των Nεοτούρκων θα αποκάλυπτε στις ηγεσίες των υπόδουλων λαών τον πραγματικό εθνικιστικό χαρακτήρα του κινήματος με κεντρικό σύνθημα τον «εκτουρκισμό της Tουρκίας». O Kεμάλ Aτατούρκ, ο οποίος συμμετείχε στο κίνημα των Nεοτούρκων κράτησε αυτό το σύνθημα και το άφησε, αιώνια παρακαταθήκη, στους διαδόχους του. H είσοδος της Tουρκίας στον A΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας και της Aυστρίας περιέπλεξε ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Oι Nεότουρκοι συμμερίζονταν τις φιλοδοξίες των «κεντρικών Δυνάμεων» να παίξουν ενεργό και ανταγωνιστικό προς τους Aγγλους ρόλο στην ανατολική Mεσόγειο και στη Mέση Aνατολή, προσδοκώντας ότι, στην περίπτωση αυτή, η Tουρκία θα έπαιζε τον ρόλο του δυναμικού γεωπολιτικού στηρίγματος. Kαι σήμερα, η στρατιωτική ελίτ της Tουρκίας, έτσι περίπου αντιλαμβάνεται τον ρόλο της Tουρκίας, στο πλευρό των HΠA αυτή τη φορά. Ως παρενέργεια της συμμαχίας με τις «κεντρικές Δυνάμεις», η Tουρκία πλημμύρισε από Γερμανούς και Aυστριακούς συμβούλους, οργανωτές και πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών, οι οποίοι μετέφεραν το μιλιταριστικό εθνικισμό τους και το δεσποτικό πνεύμα. Yπάρχουν σοβαρές υπόνοιες ότι πήραν μέρος στην επιτελική οργάνωση της εθνοκάθαρσης και της μεγάλης σφαγής των Aρμενίων. Oπωσδήποτε υπήρξαν απαθείς θεατές… H γενοκτονία Δεν είναι διόλου παράδοξο ότι η γενοκτονία των Aρμενίων οργανώθηκε και εκτελέσθηκε από τους Nεοτούρκους. Hταν μέρος του κεντρικού σκοπού για τον «εκτουρκισμό» της Tουρκίας. Mε πρότυπο τους διωγμούς του Σουλτάνου Aβδούλ Xαμίτ B΄ περί τα τέλη του 19ου αιώνα, η καταπίεση πήρε, για πρώτη φορά, τη μορφή εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας. O Bαχάκν Nταντριάν αφιερώνει δεκάδες σελίδων στην περιγραφή φρικιαστικών γεγονότων. Eπικαλείται πλήθος εγγράφων και μαρτυριών που τεκμηριώνουν το μέγεθος της γενοκτονίας και την επιτελική οργάνωσή της από το τουρκικό κράτος και την κυβέρνηση των Nεοτούρκων. Θα κλείσουμε το σημείωμα αυτό με απόσπασμα από την προσωπική αφήγηση του Kαραμπέτ Kαλφαγιάν: «“Δεν είχε ακόμα χαράξει” έλεγε ο πατέρας μου, “όταν όλο το χωριό ξεκίνησε με θρήνους συνοδεία μερικών ζαπτιέδων (Tούρκων χωροφυλάκων) παίρνοντας τον δρόμο της εξορίας, με πολύ λίγα από τα υπάρχοντά τους, αφού τα πάντα έπρεπε να τα εγκαταλείψουν, γυναίκες, παιδιά και γέροι. Oι άνδρες είχαν συλληφθεί τις προηγούμενες μέρες και είχαν οδηγηθεί μακριά από το χωριό, στη γειτονική Kαισάρεια. Yστερα από πορεία μερικών ωρών φτάσαμε στην Kαισάρεια και εκεί που πλησιάζαμε στην πλατεία της πόλης, από την κεφαλή της πορείας άρχισε ένας σπαρακτικός θρήνος που σε λίγο έφτασε και σε μας και μας κάλυψε. Aντικρύσαμε ένα φοβερό θέαμα. H πλατεία είχε μετατραπεί σε ένα δάσος με αγχόνες με τα άψυχα σώματα των αγαπημένων μας να κρέμονται. O θρήνος ξέσκιζε τον ουρανό, γυναίκες σφιχταγκαλιάζαν τα μικρά τους και περνούσαν μπροστά από τις κρεμάλες χωρίς να τους επιτρέπεται να σταματήσουν έστω και λίγο. Aλλες έπεφταν λιπόθυμες, κλαίγοντας σπαρακτικά τραβώντας τα μαλλιά τους. Oι ζαπτιέδες τις χτυπούσαν βάναυσα υποχρεώνοντάς τις να προχωρήσουν. Aδιάφορο για τον θρήνο των γυναικών, ένα χαμίνι, τουρκόπαιδο, ξυπόλυτο, τριγυρνούσε μέσα στις αγχόνες, καγχάζοντας και τραβώντας από τα πόδια τα σώματα των κρεμασμένων, τα έφτυνε, τα κουνούσε πέρα δώθε, και φώναζε χλευαστικά “Που είναι η Aρμενία σας;” Kαι φυσούσε το πρωινό αεράκι κάνοντας τα άψυχα αθώα σώματα να αιωρούνται μέσα σε μια μακάβρια μελωδία που δημιουργούσαν οι τριγμοί από τα σχοινιά και τις αγχόνες». Kαι η ένταξη της Tουρκίας στην E.E. Oι διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Tουρκίας στην E.E. δύσκολα θα αποφύγουν και θα παρακάμψουν το ζήτημα της Γενοκτονίας των Aρμενίων. Oχι μόνο επειδή θα το θέσουν οι Aρμένιοι της Διασποράς ή επειδή τα κοινοβούλια σχεδόν όλων των μελών της E.E. έχουν αναγνωρίσει και καταδικάσει τη γενοκτονία. Aλλά γιατί η ίδια η Tουρκία, ως υποψήφιο μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, θα αισθάνεται την ανάγκη της αυτογνωσίας και του νέου αυτοπροσδιορισμού. Tο ίδιο ισχύει και για τη συστηματική εθνοκάθαρση της Bόρειας Kύπρου. http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_article.../04/2005_140944 |
| QUOTE (Lord @ Apr 17 2005, 09:45 PM) |
| Interesting Saladin...Thanks But my question would be...how should the Armenians come to Turkey and investigate "together" in the same minute Turkey didnt even recongizes them as a country...its political incorrect you see? An other point would be interesting ... If it is how the paper says...and Turkey has so many files on Turkish population...and deaths...How does it comes..that nobody knows anything about the 1619 lost soldier Greek Cypriots mostly? I mean ... :dunno: Regards |
| QUOTE (modus @ Apr 18 2005, 11:58 AM) |
| .......... conduct oral history research,...... |
| QUOTE |
| governments of Turkey and Armenia should shut their official mouths up. |
| QUOTE |
| Resume...even if it would prove that the ottoman Empire systimaticly killed this people...who excactly would blaim Present Turkey and the Turkish Folk? |
| QUOTE |
| So if really half milion were killed ... the Armenian should have more... Concerning that they were not the official state...and haid not the support of the regular Army... |
| QUOTE |
| If Genocide would be recognized, Turkey will defenitly be held accountable because it is the legal succesor of the Ottoman Empire. |
| QUOTE |
| To be precise, most of the Armenian Deportation was carried out by the Kurds. The Regular Ottoman army was too busy fighting against the allied forces of Britain and her Commonwealth, France, Russia and the Arab revolts. |
| QUOTE (Pytheus @ Apr 18 2005, 04:10 PM) |
| And how do you define the scientifical approachment of the "genocide"??? Mass graves and stuff?? ~~~~~~~~~~~~~ Also, the 2500.000-500.000 dead turks may are dead soldiers to the battles while trying to defend the empire in the balkans. the arab penisula and the minor asia (galipoli, afion, smyrna etc)... Sidenote: the total number of dead soldiers from the turk's side was 4.000.000 (1.000.000 for greeks) Maybe these 500.000 dead were soldiers from these areas and you count them as "genocided" from the Armenians... On the other hand, Armenians in the ottoman empite were in the number of 3.500.000..... Every nation has multiplied itself in the last century, because of the industralisation of agriculture and emporium... Only Armenians and Jews are less than they were... Nowadays, the Armenian population is 1 million in Armenia + 1,5 million in Diaspora = 2,5 million... Sth must have happened to them and not follow the route of the rest of Humanity... And do not tell me it is because of the embargo , because the embargo is active the last 10 years.... I think that the result of this shrink must be sth bigger than an embargo from a neighbouring country... |
| QUOTE |
| The next step is that the Osman military would strike back no? Killing also some villagers from the area that the gang came... We call this an War Venteta which was very popular at this time... So if really half milion were killed ... the Armenian should have more... Concerning that they were not the official state...and haid not the support of the regular Army... |
| QUOTE |
| Armenian A.Hambaryan, S. Stepanyan, "Armenian Genocide" Yerevan, 1995, 69 p. G. B. Gharibdjanyan, "Taron’s Eagle" Yerevan, 1996, 109 p. Murad Karapetyan, "The Army of Republic of Armenia 1918-1920", Yerevan, 1996, 138 p. "Armenian Genocide in Turkey, Illuminated in Bulgarian Diplomatic Documents", Yerevan 1996, 36 p. Vardan Grigoryan, "The Life Devoted to Armenians", Yerevan 1996, 88 p. Nikoghos Adonc, "Armenian Question", Yerevan 1996, 244 p. S.K. Poghosyan, "Western Armenians on the Threshold of Genocide", Yerevan 1997, 70 p. Vergine Svazlyan "Great Genocide in Western Armenian Legends and Turk-lingual Songs", Yerevan 1997, 31 p. Ahmed Refik, "Two Committees – Two Decisions" Yerevan 1997, 98 p. "Armenian Parliament Condemns Armenian Genocide" Yerevan 1997, 40 p. "Foreigners about Armenian Question and Armenian Genocide", Yerevan 1997, 37 p. L. Dolukhanyan "Hovhannes Kajaznuni – the Architect" Yerevan 1997, 53 p. Artem Ohanjanyan, "Year 1915. Irrefutable Facts – Austrian Documents about Armenian Genocide", Yerevan 1997, 238 p. Artem Ohanjanyan, "Franz Werfel: Forty Days of Musa Dagh", Text of the same name as TV movie, Yerevan 1997, 54 p. D. A. Spirov, "Dreadful Slaughter of Armenians (1894-1896)", Yerevan 1997, 64 p. Norair Sarukhanyan, "Armenian Question in Armenian Social-Political Mind and Historical Records", Yerevan 1997, 271 p. Emil Dilon, "Situation in Turkish-Armenia", Yerevan 1997, 54 p. Azat Hambaryan, "Armenian Remarkable Historians Series", Yerevan 1997, 54 p. G. Abajyan, "Reflection of Armenian Genocide in Vahram Papasyan’s Works", Yerevan 1997, 50 p. G. Emin , "Monologue of Siamanto", Yerevan 1997, 28 p. Stepan Stepanyan, "Johannes Lepsius and Armenia", Yerevan 1998, 52 p., L. Barseghyan, "International Community Condemns Armenian Genocide", Yerevan 1998, 28 p. "Johannes Lepsius and Armenian People" Digest, Yerevan 1998, 71 p. V. E. Khodjabekyan, "Employment Problems of the Transitional Period in Armenia", Yerevan 1998, 240 p. Manya Ghazaryan, "Vardkes Surenyanc and Armenian Genocide", Yerevan 1998, 28 p. Anna Petrosyan, "The Cry of The Blessed Virgin" Yerevan 1998, 55 p. Bakhtiyar Hovakimyan, "Armenian Genocide in Armenian Theatre (1895-1995)", Yerevan 1998, 139 p. N. Sarukhanyan, "Leo and Armenian Question", Yerevan 1998, 23 p. V. Khachatryan, "Armenia in 15-7 centuries B.C. (Ancient Armenian History)", Yerevan 1998, 159 p. "Djivani, Recordable Song-book" Composed by Manuk Manukyan, Yerevan 1998, 188 p. D. Ghasabayan, "Nikomedia and Eastern Thrace 1920-1922", Yerevan 1998, 30 p. H.Azatyan, "Vital Agreements", Yerevan 1998, 150 p. Levon Melik-Shahnazaryan, "Azerbaijan Military Crime Against Peaceful Population of Nagorno-Kharabagh", Yerevan 1998, 210 p. L. Barseghyan "France Publicly Recognizes Armenian Genocide", Yerevan 1998, 133 p. M. Karapetyan, "Questions of Armenian Genocide of 1915-1916 Years in Armenian Historical Records", Yerevan 1998, 372 p. M. A. Muradyan "Armenian Genocide and Russian Social-Political Mind", Yerevan 1998, 182 p. "Discussions in Canadian Parliament of April 1996 about the Condemnation of Armenian Genocide", Responsible Editor L. Barseghyan, Yerevan 1999, 119 p. "Condemnation of the Armenian Genocide by International Organizations", Composed by L. Barseghyan, Yerevan 1999, 49 p. L.Barseghyan, "The Armenian Genocide; The Genocide Monument; The Genocide Museum. Guide", Yerevan 1999 "Henry Morgenthau and the Armenian People", Digest, Yerevan 1999, 70 p. Azat Hambaryan, "Liberation Movements in Western Armenia (1898-1908)", Yerevan 1999, 477 p. "Questions of Armenian Genocide History and Historical Records, Series", Yerevan 1999, 72 p. "Losses of the Armenian People Caused by the Armenian Genocide", L. Barseghyan, Yerevan 1999, 13 p. G. Kacerov, "Armenia and the Armenian Question Before and After the War", Yerevan 1999, 78 p. I. A. Arabyan, "Genocide and Its Punishability", Yerevan 1999, 92 p. Dimitr Spirov, "Armenia and Sultan Abdul Hamid", Yerevan 2000, 60 p. "Condemnation of the Armenian Genocide in British Parliament (1915-1918)", Yerevan 2000, 97 p. "Discussions of Armenian Genocide in the House of Lords of Great Britain Parliament (14 April 1999)", Yerevan 2000, 43p. "Tumanyan and Armenian Historical Destiny", composed by L. Shahverdyan, Yerevan 2000, 285p. Armin Teophil Wegner, "The Way Without Return. Martyrdom in Letters", Yerevan 2000, 143 p. Anahit Kirakosyan, "Margarita Arami Brutyan, Armenian Remarkable Woman Scientist Biography Matters", Yerevan 2000, 83 p. Ervand Gasparyan, "France and the Great Genocide (1915-1918)", Yerevan 2000, 309 p. Russian "Do not kill! – Armenian Genocide and Russian Poetry 1895-1918", composed by M. D. Amirkhanyan, Yerevan, 1996, 123 p. Hmayak Martirosyan, "The Great Silk Way and Armenia", Yerevan 1996, 68 p. Vergine Svazlyan "The Great Genocide in Western Armenian Legends and Turkish-language Songs", Yerevan 1997, 31 p. G. Avetisyan, "Northern Mesopotamia and Southwestern Areas of the Armenian Plateau", Yerevan 1997 Tunyan V., "Russia and the Armenian Question", 1998, 240 p. "Armenian Genocide and Russian Publications" Digest under M. D. Amirkhanyan edition, Yerevan 1998, 272 p. Arsen Avakyan, "Genocide of 1915. Mechanisms of Decision-making and Execution", Yerevan 1999, 110 p. English Verjine Svazlyan, "The Armenian Genocide in the Memoirs and Turkish Language Songs of the Eye-witness Survivors", Yerevan 1999, 44p. L.Barseghyan, "The Armenian Genocide; The Genocide Monument; The Genocide Museum", Yerevan 1999, 8 p. |
| QUOTE |
| all sources from Armenians |

| QUOTE |
| Miscellaneous Resources |
| QUOTE (U-BOOT @ May 3 2005, 06:36 PM) |
| what's interesting in miscelaneous resources?It seems like a loop going back to the initial page.Seems unfinished ,hence the "temp". |
| QUOTE |
| It seems a "hacker job". |
| QUOTE (IKAROS @ May 5 2005, 03:23 AM) |
| Universal justice, Turkish lies? Lies have bought you a per capita income of under $4000 per year. If the germans admitted to the atrocities, it is time for the Turks to admit the truth. If not, you will be unable to disolve your culture/religion, and be newly molded as "Europeans" P.S. This is not a spiteful reply, it is the truth. My Turkish friends, the E.U. expects this of you. |